 |
| |
|
Codzienne życie pokazuje, jak ważny jest komfort akustyczny - rozumiany jako niski poziom hałasu dochodzącego do nas zarówno w pracy jak w domu. Najprostszym sposobem poprawienia izolacyjności akustycznej przegrody jest montaż na wybranych ścianach dodatkowej osłon na bazie systemów suchej zabudowy.
Doradcy techniczni taką dodatkową okładzinę dołożoną do istniejącej ściany nazywają przedścianką. Przed przystąpieniem do jej montażu trzeba sobie zdać sprawę z zasad rządzących światem dźwięków. Istnieje tzw. przenoszenie boczne dźwięków. Jest to efekt przenoszenia części dźwięków powietrznych (rozmowy, muzyka) i uderzeniowych (odgłos kroków) przez przylegające elementy budynku - ściany, sufity i podłogi. Zła izolacja akustyczna tych elementów powoduje, że ich późniejsza naprawa jest najczęściej w praktyce niemożliwa.
Wysoka izolacyjność akustyczna przedścianki zależy od rodzaju zastosowanych materiałów oraz technologii montażu. W praktyce, w zależności od oczekiwań co do skali poprawy izolacyjności, stosuje się różnego rodzaju okładziny. W przypadku ścian o konstrukcji szkieletowej bardzo ważna jest masa okładziny. Najwyższy poziom izolacyjności uzyskamy, stosując okładzinę z płyt gipsowo-kartonowych z przyklejoną fabrycznie blachą ołowianą o gr. 3 mm (ciężar m2 takiej płyty to ponad 40 kg). To jednak zadanie zbyt trudne dla majsterkowicza. Parametr standardowy można osiągnąć przy zastosowaniu zwykłych płyt gipsowo-kartonowych.
Technologia wykonania w dużej mierze decyduje o skuteczności izolacji akustycznej. Pierwszą czynnością jest oczywiście wytrasowanie miejsca montażu konstrukcji z profili UD i CD. Następnie należy przyciąć profile stalowe na odpowiednią długość. Profile UD stanowią konstrukcję obwodową montowaną do ścian, sufitu i podłogi. Po ich przycięciu a przed montażem nie można zapomnieć o przyklejeniu specjalnej samoprzylepnej taśmy akustycznej, zapobiegającej przenoszeniu drgań z konstrukcji na otaczające elementy podłoża. Taśma akustyczna powinna bezwzględnie zostać przyklejona do wszystkich profili obwodowych.
Po zamontowaniu profili UD należy wyznaczyć miejsca montażu pionowych profili CD. Profile CD ustawiane są w rozstawie osiowym co 60 cm. Wkładane są górą i dołem w profile UD i montowane do ścian przy pomocy systemowych łączników bezpośrednich. Okładzina przykręcana będzie później tylko do tych profili. Dlatego przy jednej i drugiej ścianie dostawiamy dodatkowo po jednym profilu CD, oddalonym maksymalnie 10 cm od ścian. Łączniki bezpośrednie mocujemy do ściany przy pomocy kołków. Bardzo ważne jest przyklejenie do każdego takiego łącznika pasków taśmy akustycznej, która również w tym przypadku wyeliminuje przenoszenie drgań z konstrukcji na ścianę i odwrotnie. Maksymalny rozstaw pionowy łączników bezpośrednich wynosi 90 cm. Po zamontowaniu łączników bezpośrednich możemy przystąpić do ustawiania profili CD i wstępnego ich ustawienia w pionie. Kolejną, bardzo istotną czynnością, jest skręcenie uchwytów bezpośrednich z profilem CD. Profil CD przy pomocy poziomnicy należy ustawić pionowo w dwóch płaszczyznach, a następnie przy pomocy dwóch wkrętów skręcić z łącznikiem bezpośrednim.
Po wykonaniu konstrukcji przystępujemy do ułożenia dodatkowej warstwy materiału izolacyjnego - np. wełny mineralnej. Jest to bardzo ważna czynność, mająca duży wpływ na efekt końcowy. Powinniśmy używać tutaj wełny o deklarowanej i potwierdzonej badaniami izolacyjności akustycznej. Bardzo istotne jest staranne, tzn. "szczelne" ułożenie materiału, również w przestrzeni za profilami. Płyty wełny powinny być układane w poszczególnych polach z przesunięciem.
Do tak wykonanej konstrukcji, uzupełnionej materiałem izolacyjnym, możemy zacząć przykręcać okładzinę z płyt gipsowo-kartonowych. Okładzina może być wykonana z dwóch warstw płyt, co poprawi izolacyjność akustyczną i odporność mechaniczną, przy niewielkim zwiększeniu kosztów. Płytę przykręcamy tylko do konstrukcji pionowej, wykonanej z profili CD. Rozstaw wkrętów może wynosić maksymalnie 25 cm.
Należy unikać skręcania płyty, stanowiącej okładzinę z profilami UD, zamontowanymi do podłogi i stropu, ponieważ skręcenie tych elementów powoduje później spękania połączeń płyt. Podobnie postępujemy w przypadku profili UD, zamontowanych do ścian bocznych stykających się z przedścianką. W tym przypadku dokładamy po jednym profilu CD, o czym wspomniano przy montażu konstrukcji. Ostatnią czynnością, związaną z montażem przedścianki, jest szpachlowanie fug między płytami okładziny.
Szpachlowanie ma szczególne znaczenie dla końcowego efektu optycznego i dalszego bezawaryjnego użytkowania (np. brak spękań). Kolejnym istotnym elementem jest zastosowanie prawidłowej technologii wykonania tych prac, tj. zbrojenie spoiny taśmą z włókna szklanego lub papierową, ale taśmę tą należy wtopić w zaszpachlowaną spoinę, a nie przyklejać jej wcześniej do płyty i dopiero wtedy przykrywać masą gipsową.